Konto parafialne

Darowizny można wpłacać na:

Bank Spółdzielczy Ziemi Wieluńskiej Oddział Skomlin

 

Budowa domu parafialnego:
nr konta: 65 9244 0003 4040 1603 2000 0030
W tytule przelewu wpisujemy: "Darowizna na cele kultu religijnego na rzecz Rzymskokatolickiej Parafii p.w. Najśw. Imienia Maryi"

 

Renowacja dachu:

nr konta: 23 9244 0003 4040 1603 2000 0010
W tytule przelewu wpisujemy: "Darowizna na cele kultu religijnego - renowacja dachu"

 

Gaszyn, ul. Kościelna 10
98-300 Wieluń

 

Kontakt

Gaszyn,
ul. Kościelna 10
98-300 Wieluń
email Księdza Proboszcza: macieos76@googlemail.com

email: parafiagaszyn@wp.pl

Telewizja Internetowa

Radio

 

Liturgia dnia

Msze i nabożeństwa

Msze św. w niedziele:
8:30
10:00 
11:30 (Msza św. dla dzieci)
 
Msze św. w dni powszednie:
18:00

 

Msze św. w  święta:

9:00

11:00

 

W niedziele:

8:00 -  Godzinki o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny

przed Mszą o godz. 10:00 Różaniec

W środę po Mszy św. Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

W piątek 17:30 wypominki roczne i Koronka do Bożego Miłosierdzia

Znajdź nas na Facebooku

Dzieje Gaszyna

Gaszyn; wieś leżąca w odległości 3 km na południe od Wielunia, przy starym trakcie królewskim z Wielunia do Bolesławca, zawsze związana była swoimi dziejami z tymże miastem i jednostką terytorialną, jaką tworzyło.

Ulokowana jest w dolinie, biegnie tędy dopływ rzeki Pyszny. Dawniej był to teren podmokły, moczarowaty, bogaty w złoża gliny, marglu, a w południowo-zachodniej części występowała ruda żelaza. We wczesnym średniowieczu porastała te tereny gęsta
puszcza, od XIII wieku stopniowo zmieniając się w las z polaną aż do całkowitego wylesienia w czasach współczesnych. Przewagę mają tu gleby III i IV klasy bonitacyjnej i są to najczęściej gleby brunatne właściwe, gleby brunatne wyługowane, bielicowe i w małym stopniu rędziny.

Pierwsze wzmianki o Gaszynie pochodzą z 1323 roku. Założenie wsi mogło mieć miejsce najprawdopodobniej w drugiej połowie XIII wieku. Z jej początkami ma również związek jej nazwa. W źródłach spotykane są różne jej formy: Gazyn, Guszyno, Gasin, Gaschino, Gassch/in/. Doszukując się pochodzenia i znaczenia etymologicznego wyrazu Gaszyn, można przyjąć że powstała ona od założyciela lub dzierżawcy wsi - rycerza o imieniu Gasz lub Gaweł. W następnych wiekach nazwa wsi pojawia się w wielu dokumentach sadowych i miejskich Wielunia, ponieważ pochodzili z niej urzędnicy ziemscy i sądowi. W połowie XV wieku istniał tu już trzy łanowy (50 ha) folwark szlachecki należący do Gaszyńskich, utworzony z ziem kmiecych. We wsi był również dział dziekana wieluńskiego liczący dwa łany (33.6 ha). Pozostałą cześć posiadały rodziny kmiece.

W połowie XVI wieku we wsi było aż pięć działów i dwa młyny. Największym posiadaczem był Albert Gaszyński ( 12 łanów), następnie jego brat Jakub (5 łanów). Innymi właścicielami mniejszych części byli bracia Mikołaj i Albert Wierzchleyscy, Jan i Walenty Golscy oraz dziekan wieluński. W 1622 roku Adam Gaszyński za 12 tysięcy złotych polskich sprzedaje swój dział w Gaszynie konwentowi klasztoru S.S. Bernardynek, a w 1627 roku Piotr Gaszyński za 500 złotych czyni to samo ze swoją częścią. Ostatnim dziedzicem Gaszyna z rodu Gaszyńskich był Jakub (1585; 1672). Pozostawił on dwie córki, z których jedna Olszowska została sukcesorką szlacheckiej części wsi. Jej potomkowie poprzez nieodpowiednie zarządzanie oraz spory związane ze spłatami licznego rodzeństwa, doprowadzili do sprzedaży swojej części konwentowi Bernardynek.

W latach 1719-1778 cała wieś należała do zakonu. Konwent przystąpił do pełnej rekonstrukcji folwarku gaszyńskiego poprzez ciągłe inwestycje, sprowadzanie osadników oraz zwiększanie odrabianej przez ludność wiejską pańszczyzny oraz udzielania chłopom pomocy w postaci inwentarza żywego, ziarna siewnego.

Gaszyn nawiedzały co pewien czas klęski żywiołowe: pożary (1725 r., 1731 r., 1746 r.),
zaraza na bydło ( 1726 r., lata 30-te, lata 40-te, 1758 r. ), gradobicie ( 1734 r. ), susze ( 1758 r., 1761 r. ). Niekorzystne dla wsi było również częste stacjonowanie wojsk ( 1761 r., 1772 r.).Wydarzeniom tym towarzyszył głód, epidemie chorób zakaźnych i zbiegostwo chłopów na Śląsk.W 1778 r. część Gaszyna odkupiona przez konwent od Olszowskich, przeszła w posiadanie magnata czarnożylskiego Adama Brzostowskiego. Najprawdopodobniej podobnie jak w swoich dobrach wprowadził on w Gaszynie nowe sposoby gospodarowania oraz przymus szkolny dla dzieci wiejskich.

Po drugim rozbiorze Gaszyn znalazł sie w granicach państwa pruskiego, w 
prowincji Prusy Południowe. Dobra klasztoru zostały skonfiskowane przez władze zaborcze a następnie mu wydzierżawione.

Wiek XIX powitał Gaszyn najpierw w Księstwie Warszawskim a następnie w 
Królestwie Polskim. Wieś podzielona był na dwie części z oddzielnymi sołtysami i ławnikami z kościołem filialnym i z folwarkiem. W czasie powstania styczniowego teren wieluńskiego znalazł się w obszarze ożywionych działań zbrojnych oddziałów partyzanckich. Czynny udział wzięli w nich mieszkańcy Gaszyna, zarówno chłopi jak i szlachcice. Po upadku powstania nastąpiło uwłaszczenie chłopów i wzrost liczby ludności.
Dziewiętnastowieczny obraz Gaszyna to: chłopskie chaty, dwa dworki, kościół, dwie karczmy i kilka drewnianych wiatraków służących do przemiału zboża.

Na przełomie XIX i XX wieku Gaszyn należał do Wilhelma Winklera, pastora Ewangelickiego. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. powstała Ochotnicza Straż Pożarna. Jej pierwszym naczelnikiem był Stanisław Łuczak, następnym Roch Choczaj a ostatnim przed wybuchem drugiej wojny światowej Antoni Pietrzak. Przy OSP działała orkiestra strażacka założona przez nauczyciela Nowaka. Brała ona udział w powiatowych, gminnych i wiejskich odchodach świąt.

W 1919 r. przeprowadzono parcelację ziemi folwarcznej. Przeludnione drobne gospodarstwa, duża ilość karłowatych, zacofanie techniczne i niska wydajność nie wpływała korzystnie na rozwój gospodarki rolnej w Gaszynie. Wieś podobnie jak i inne sąsiednie miejscowości niczym nie wyróżniała się. W Gaszynie znajdowały się dwa dwory, z których jeden należący do państwa PiradoffÓ Piradiane wyróżniał się pięknymi zabudowaniami i ogrodem. Pani Zofia PiradoffÓ Piradiane udzielała się społecznie działając między innymi na rzecz OSP.

Dnia 1 września 1939 roku o godzinie 4:40 na otuloną Wieluńszczyznę runął niemiecki
Wermacht. Jedna z pierwszych bomb II wojny światowej trafiła w budynki gospodarcze Jana Syguły w Gaszynie. Mieszkańcy wsi spali lub szykowali się na piątkowy wieluński targ. Ludność wraz z całym dobytkiem ruchomym uciekła na wschód za rzekę Wartę.

2 września Gaszyn został zajęty przez Niemców. W czasie jego obrony zginęli dwaj żołnierze 3 kompanii 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej: Roman Filuter i Czesław Tymiński. Mieszkańców Gaszyna objęła akcja wysiedleńcza, która doprowadziła w 
lipcu 1940 roku do wypędzenia z gospodarstw większości mieszkańców i wywiezienia ich do Rzeszy lub na Lubelszczyznę. Wyrugowane gospodarstwa łączono po kilka i osiedlano na nich ludność niemiecką z Wołynia.

14 maja 1942 roku do obozu koncentracyjnego w Dachau zostali deportowani dwaj nauczyciele z Gaszyna: Stefan Choczaj i Jan Jarczak, którzy po krótkim czasie, z powodu stosowanych wobec nich licznych represji fizycznych i psychicznych zmarli.

Wyzwolenie nastąpiło 19 stycznia 1945 roku. W regionie wsi doszło do poważnych starć
bojowych. Zamordowanym w czasie wojny 20 osobom, 1989 roku mieszkańcy wsi ufundowali pamiątkową płytę znajdującą się na placu przykościelnym obok grobu żołnierzy polskich poległych we wrześniu 1939 roku.